Bu hain sokaklarda ıslak kaldırımlar,
Rutubetli tenhalar dostudur çürüyen ömrümün.
Geceleri yataksız yorgansız bir taşa yaslanarak yatar,
Üşür yarınsız bir sabahı daha beklerim kendimle baş başa.
Kuru soğuk dalga geçer karşıma geçmiş.
Sert rüzgâr döverken küçücük bedenimi
Uykularım kara zindanlara teslim yalnızlığımda.
Nerdesin, nerdesin anne…
Gözlerim acıyor, korkudan kapatamıyorum.
Parmak uçlarımla bile dokunamadım bir sevgiye
Ne zaman elimi uzatsam yüzünü döndü.
Kimsesiz çocukluğumu esir aldı bu sokaklar,
Bir ara yorgunluğun çileli yüzü uykuya daldırır oldu yüreğimi.
Hiç görmediğim sana
Rüyamda bile bir tutam sevgi gönderiyorum.
Hadi beni sev, sevsene anne…
Yoksun, suskun sokaklara soruyorum seni.
Zaman ne acımasız böyle
Tutanaksız boşluklarda kaybediyor çocukluğumu.
Benimle oynayan bir oyuncağım bile olmadı.
Gündüz çocuk parklarıyla,
Gece gökyüzünde asılı duran hiç tutamadığım yıldızlarla oynadım durdum.
Yırtık ayakkabılar, elbiseler üstüne giyinir oldu beni,
Bense yalnızlığımı hiç üstümden çıkarmadım, çıkaramadım anne…
Bilmem hayattan ne beklerim artık,
Sokaklar benden ne ister sonra.
Nefesim bir poşet içinde sıkışmış ömür soluyor
Çekiyorum içime her soluk alışımda umut ettiğim sevinçlerimi.
Sanki çıkmaz yollara sürülmüş patikalardan geçerken
Bu soytarı dünyanın ısırgan otu değiyor minik ellerime.
Kaç gündür kuru bir ekmek bile boğazımdan geçmedi.
Ben sana açım, sana anne…
İnsanlar bir pisliğe bakar gibi
Bakar oldular bana.
Aldırma diyorsun ya
Ne yapayım anne? …
Hiç söylemediğin sevgi sözcükleri içimde kanıyor;
Kulaklarımda çınlıyor, çınlıyor anne…
Yaralı yüreğimde özlem dolup taşıyor,
Bilemediğim mis kokundan bir nefes, bir nefes anne…
(31 Ekim 2005 11:01)
(Deli Mavi Sevdalar Grubunun “Sokak Çocukları ve Kimsesiz Çocuklar” konulu Şiir Yarışması için yazılmıştır.)
