Eski sokak satıcıları nereye kayboldu?
Çocukluğum Aksaray Horhor da geçti, o yıllarda Oruçgazi İlkokulundayken Aksaray gerçekten eski İstanbul havasındaydı; sokaklarında şarkı sözü satan maniciler, ozamanın yeni yeni yapılan apartmanları en üst katına dahi şarkı sözü-mani kâğıtlarını rulo yapar çağıran kata kadının eline ya da pencereden içeriye atardı, bizde veletiz acayip şaşırır ve kendimizde denemeye çalışır başaramaz, fırçamızı yer hemen arazi olurduk,
Okullarda o zaman kantin falan yoktu, okul önünde seyyarlar bizim kantinimizdi, anam 25 kuruş harçlık verirdi onunla ya bir simit alabilirdik ya da, yarım lahmacun, lahmacun o zaman kedi etinden yapılır yemeyin falan denirdi ama kim dinler, acayip güzel oludu yanında turşu suyu da oldu mu var ya, şimdi bile ağzım sulandı, ha birde şamballı denilen koyu şerbetli tepside parsel parsel kesilip satılan süper bir tatlı vardı ah be kardeşim neydi o günler hesabı, bu konun devamı acayip şenlikli(hamam maceraları falan...)
Şimdikilere hikâye gelir ama o zamanlar gerçekten sokak vardı satıları vardı, o sokağın namusu vardı, bizim büyükler o zaman kızları yirmi metre uzaktan takip eder kızın mahallesine gelinince uzaklaşırlardı, yani mahallenin namusu durumları ve kesin mahallenin kızına yan gözle bakılmaz, hele sokağın, hele komşunun kızına hiç o gözle bakılamazdı ve bize "zamparanın adisi komşusuna sulanır "derlerdi, e ne oldu da şimdiki durumlar böyle acayipleşti?
